کنترل زندگیمو از دست دادم .. کنترل هرچی که بشه تصور کرد .. یه جور عجیبی دارم جون میکَنم همه چی رو نگه دارم که یعنی نه من نباختم .. که چیزی رو از دست ندادم .. نمیدم .. که یعنی درسته .. اصلا داره درست میشه .. اما هیچی درست نیست.. و اصلا قرار نیست درست بشه .. بدِ قضیه اینجاست هرچی بیشتر جون میکَنم بیشتر گه میزنم به همه چی! راستش کنترل زندگی چیه من دیگه کنترل خودمم ندارم .. حرفام، کارام، تصمیماتم هیچی سرجاش نیست .. من اصلا نمیدونم دارم چی میکنم .. هرچی که فکر میکردم ساختم داره خراب میشه یا شایدم خراب شده نمیخوام باورش کنم؟! برا همه چیز من دارم تا سر حدش زجر میکشم.. اصلا نمی‌فهمم چی میشه .. انگار دارم به یه زبون دیگه حرف میزنم .. انگار هیچ کس نمی‌فهمه.. انگار من تو دورترین حالت ممکن از تمام آدما قرار دارم .. حتی نزدیک ترینای زندگیم .. انگار تو شوک آب یخی ام که تو حموم به خاطر اشتباه ریخته تو تمام تنم، جونم .. نمیدونم از بیرون چطور به نظر میرسم اما از درون من شدیدا به کمک احتیاج دارم! انقد اوضاعم خرابه که حتی نمیدونم چی میتونه بهم کمک کنه از این وضع خارج بشم.. به اطرافم نگاه میکنم میبینم آدما دارن با مشکلات به غایت سختی سر و کله میزنن.. من چطور تو این زندگی بی کفایتم غرقم! شبیه کابوس همیشگیمه دارم جیغ میزنم اما صدام در نمیاد.. الان من همون طنابی پاره ایی ام که از شدت کشیدگی هیچ امیدی به گره دادنش نیست .. من خسته ام .. حقیقتا زیادی خسته ام .. دلم میخواد دست از این دست و پا زدن بیخود بردارم ..