منم بهاری داشتم .. روزی روزگاری اروزهای زیادی داشتم، تا روزی که با دوست داشتن آشنا شدم .. اگه به هیجده سالگی برمیگشتم.. بیشتر مراقبت بودم .. از تمام هفت هایی که ذره ذره تمومت کرد.. حالا متنفرم .. از تمام خیال های خامی که برای آینده داشتم متنفرم، از تمام احساساتم.. حالا اینجا یه خسته ی سی و چهار سالمه م .. که هنوز هم دارم پای دوست داشتن همه چیز رو نابود میکنم .. و هنوز به هیچ چیز نرسیدم .. و نمی‌دونم کی دست میکشم .. انگار اگه دست بکشم همه چی رو از دست میدم، هنوز باور نکردم که چیزی ندارم از دست بدم! یه جایی باید دست بکشی .. برا یک روز هم شده باید خودتو رها کنی .. بهت قول میدم که اون روز کنارت خواهم بود .. دخترک قشنگم.. من تنهای خسته رهات نمیکنم .. و منتظر می مونم تو این تصمیم رو بگیری و رد شدی .. و برسی به اینجا هرچند دور .. هر چند دیر .. هر چند بی آروز.. خسته .. تنها .. من اینحا منتظرت می مونم که بیایی .. مهم نیست اگه قرار دیگه به چیزی نرسیم .. که تموم شیم .. یک بار برای همیشه فقط ما باشیم .. آزاد از هر چیزی .. به هر نامی .. به نام عشق .. به نام دوست داشتن .. به نام حسرت .. به نام لذت.. به نام زندگی.. من و تویی که چیزی نزدیک به پانزده سال پیش دستت رو رها کردم.. و مراقبت نبودم .. و خیلی وقته گم شدیم .. و درد میکشیم.. تا اون روز صبر میکنم که برگردی .. کاش می تونستم برگردونمت دخترکم.. اما خودمو مقصر تمام زندگیت می‌دونم .. و نمیتونم پایانشم من با خودخواهی رقم بزنم .. رها کن .. برگرد ..