فکر میکنی از این بدتری وجود نخواهد داشت، بعد دقیقا بدتر و بدتر و عمیقا بدترش رو لمس میکنی! بعد میگی اینجا تهشه دیگه.. بعد از اینی وجود نداره، نمی تونه وجود داشته باشه.. حق داری اینجا تهشه .. تو اینجا مُردی .. چیزهایی اینجا مُرد و از دست رفت .. چیزهای عزیز .. بزرگ .. عمیق .. در وجودت .. در زنده بودنت.. در زندگیت.. همه چی اینجا تموم میشه هر چی که خیال میکردی هست و الان وجود نداره.. و این چرخه تکرار میشه.. میدونی همین چرخه هم روزی.. جایی.. نقطه ایی متوقف میشه.. اما کی و کجا! بعد یه روز می رسه که نمیتونی توصیف ش کنی، مثل یه حباب می مونه .. یهو همه چیز تو اون نقطه تا به ابد فرو می ریزه .. خراب نمیشه.. نه .. نابود میشه.. میبینی هیچ حسی نداری .. میبینی حتی درد هم نداری.. خالی میشی .. خالی .. جون نداری .. دلیل نداری.. امید نداری.. اینجا هیچی نیست .. حتی هیچی هم نیست .. ساعت ها یه گوشی زُل میزنی.. ساعت ها به سقف زُل میزنی .. به دیوار زُل میزنی .. ساعت ها به تمام این سالها زُل میزنی.. یخ میکنی از مرور و زمزمه ی فکر کردن به اینکه تمامش چی بود!؟ حتی نمیتونی لغتی براش پیدا کنی .. تمام این سالها چی بود.. من چی بودم..ما چی بودیم.. اما جوابی وجود نداره .. تو یه لحظه همه چی از دست میره.. تمام بدنت شروع میکنه لرزیدن .. توان ایستادن رو پاهاتو از دست میدی .. یه سرمای عجیبی تو وجودت رخنه میکنه.. و تیر میکشه جای جای وجودت.. بودنت.. و شروع به خودخوری میکنی.. چرا .. چرا .. چرا .. چرا .. و مثل تمام سوالای بی جواب دفنش میکنی تو خودت..