ول کن جهان را قهوه ات یخ کرد ..

اینجایی که وایسادم دیگه نمیدونم چی نگهم داشته؟! انگار فرو ریختیم .. انگار تماما فرو ریختم.. اما هنوز سر پام.. با اینکه درونم آشوب ِ .. درونم داغون ِ .. درونم .. درونم .. درونم .. دیگه باور کنم یا نه تنها چیزی که نگهم داشته خودمم.. هرچند سخت باشه باورش .. هرچند هیچ وقت بغلش نکردم .. باورش نکردم.. دوستش نداشتم اون طور که باید.. عمیقا تنهام.. عمیقا خسته م .. عمیقا.. عمیقا .. دلم میخواد همه چی رها کنم .. حتی خودمم رو .. خودی که تنها داره بار همه چی رو به دوش میکشه .. داره منو میبره به ادامه.. به آینده ایی که دیگه نه براش آرزویی دارم نه تصوری .. داره منِ مُرده رو هر بار بلند میکنه و ادامه میده.. ادامه میده .. ادامه میده.. تنهایی چیز بدی نیست .. فقط وقتی بهش میرسی دیر ِ .. و خب دیر بودن چیز خوبی نیست.. گرچه گفته بودم خوب و بدی نیست .. با تمام اینا من ِ خسته ِ شکسته هنوز رو پاهای خودم ایستادم ..

+ تاريخ ساعت نويسنده . . .

انگار که من از جای بریدگی زخمی در تنِ تو روئیده‌ام.

‏از نامه‌ی #فروغ فرخ‌زاد به ابراهیم گلستان

+ تاريخ ساعت نويسنده . . . |

مُدام یه جمله تو سرم می چرخید و تکرار میشد! باید برم.. باید برم .. بعد از کُلی کلنجار رفتن با زمین و زمان دیدم درسته باید برم، تصمیم گرفتم برم چند ثانیه بیشتر لازم نبود تا خود ِ خالی م رو ببینم .. خالی از همه چیز .. میخواستم برم اما باید کجا میرفتم!؟ اصلا جایی نبود برای رفتن !؟ از کجا داشتم میرفتم؟ به کجا داشتم میرفتم؟ کسی نبود جلوی رفتنم رو بگیره .. فقط کالبد من بود خالی از هرچیزی که بشه تصور کرد .. جلوی روم ایستاده بود به تماشا! خالی بود عمیقا خالی از هر حسی .. آرزویی .. امیدی..

+ تاريخ ساعت نويسنده . . .

داشتم فکر میکردم باید سرم رو از تنم جدا کنم، تنم نمیتونه این حجم سنگین رو با خودش بکشه هر روز و هر لحظه.. هر لحظه تورم و بزرگ تر شدن مغزم رو حس میکنم .. فقط تصوری از فروپاشی ش ندارم .. همه چی هر لحظه سخت تر و سنگین تر میشه .. همه چی هر لحظه از تحمل من خارج میشه.. همه چی هر لحظه داره تاریک و تاریک تر میشه .. تو عمیق ترین سیاهی محض داریم دست و پا میزنیم ..

+ تاريخ ساعت نويسنده . . .