ول کن جهان را قهوه ات یخ کرد ..

اینجایی که وایسادم دیگه نمیدونم چی نگهم داشته؟! انگار فرو ریختیم .. انگار تماما فرو ریختم.. اما هنوز سر پام.. با اینکه درونم آشوب ِ .. درونم داغون ِ .. درونم .. درونم .. درونم .. دیگه باور کنم یا نه تنها چیزی که نگهم داشته خودمم.. هرچند سخت باشه باورش .. هرچند هیچ وقت بغلش نکردم .. باورش نکردم.. دوستش نداشتم اون طور که باید.. عمیقا تنهام.. عمیقا خسته م .. عمیقا.. عمیقا .. دلم میخواد همه چی رها کنم .. حتی خودمم رو .. خودی که تنها داره بار همه چی رو به دوش میکشه .. داره منو میبره به ادامه.. به آینده ایی که دیگه نه براش آرزویی دارم نه تصوری .. داره منِ مُرده رو هر بار بلند میکنه و ادامه میده.. ادامه میده .. ادامه میده.. تنهایی چیز بدی نیست .. فقط وقتی بهش میرسی دیر ِ .. و خب دیر بودن چیز خوبی نیست.. گرچه گفته بودم خوب و بدی نیست .. با تمام اینا من ِ خسته ِ شکسته هنوز رو پاهای خودم ایستادم ..

+ تاريخ ساعت نويسنده . . .